Nie miałem zbyt wiele czasu, żeby nacieszyć się z tych dwóch meczów w kadrze. Szybko musiałem zejść na ziemię, bo w sobotę mecz z Lechem. Ale do końca życia będę pamiętał jak debiutowałem w reprezentacji. Podobnie jak rodzina. Tata, mama i moja dziewczyna oczywiście byli w Bydgoszczy na meczu z Kanadą. Tata jest wrażliwym człowiekiem, więc rzecz jasna wzruszył się, kiedy zobaczył mnie w biało-czerwonej koszulce. Ale wcale mu się nie dziwię.

Jako pierwszy po meczu zadzwonił do mnie brat, oczywiście strasznie mi gratulował dobrego występu. Miałem też okazję chwilę pogadać z rodziną. Niestety, szybko musiałem uciekać do autokaru, którym wróciliśmy do Warszawy. Moi bliscy też nocowali w stolicy, więc rano wszyscy razem mogliśmy wrócić na Śląsk. I właśnie podczas jazdy była okazja do przeanalizowania spotkania z Kanadą. Mieliśmy na to w sumie ze cztery godziny, więc obgadaliśmy wszystko.

Wrócę jeszcze na chwilę do zgrupowania. Kilku chłopaków znałem z młodzieżowej reprezentacji, ale ci starsi zrobili na mnie naprawdę ogromne wrażenie. Bardzo dobrze mnie przyjęli i pomagali na każdym kroku. Ja oczywiście brałem przykład z Michała Żewłakowa. Już przed spotkaniem z Kanadą trochę porozmawialiśmy, kilka cennych rad usłyszałem również podczas meczu. Pośmialiśmy się również z Robertem Lewandowskim. W środę wspólnie pokonaliśmy Kanadę, a już w sobotę przyszło nam zagrać przeciwko sobie. Takie to życie piłkarza...

Gorączka związana z kadrą już opadła. Teraz znów myślę o Ruchu Chorzów. Chcę, żebyśmy utrzymali miejsce w czołówce tabeli. A później - znów zagrać w kadrze.